امنیت

اگه داخل ایران هستید

جای شما اینجا به اندازهٔ هر کسی که بیرونه هست. نقشهٔ ایران آزاد همین‌جا کشیده می‌شه، داخل ایران و بیرون. این قانون‌ها کمک می‌کنن بپیوندید بی‌اینکه کسی بفهمه کی هستید.

1. اول فیلترشکن‌تون رو روشن کنید.

   بدون فیلترشکن، شرکت اینترنت‌تون می‌بینه که این سایت رو باز کردید. با فیلترشکن نمی‌بینه.

2. از ایمیلی استفاده کنید که فقط برای همین ساختید.

   حساب یه لینک به اون ایمیل می‌فرسته تا تأییدش کنه، پس باید واقعی باشه. یه ایمیل تازه بسازید که نه اسم واقعی‌تون روشه، نه شماره‌تون. هیچ خوانندهٔ دیگه‌ای اون رو نمی‌بینه.

   حساب چه اطلاعاتی نگه می‌داره و کی می‌بینه

3. یه اسم ساختگی انتخاب کنید.

   اسم‌تون تنها چیزیه که بقیه می‌بینن. هیچ‌چیز از خودتون توش نذارید: نه اسم‌تون، نه شهرتون، نه سال تولدتون. من هیچ‌وقت چکش نمی‌کنم.

4. هیچ‌وقت نگید کجا هستید.

   اسم یه شهر و یه جزئیات کوچیک خیلی وقت‌ها برای پیدا کردن یه آدم کافیه. من نمی‌پرسم و حساب هم نگهش نمی‌داره. تو پست‌هاتون هیچ جا، هیچ اسم و هیچ چیزی که فقط خودتون می‌دونید ننویسید.

5. هیچ دورهمی‌ای. نه با من، نه از طریق من.

   من نمی‌تونم بدونم کی قراره اونجا باشه، شما هم نمی‌تونید. برای همین هر مأموریتی که یعنی دیدن یه آدم دیگه، علامت «فقط بیرون از ایران» داره و وقتی بگید داخل ایران هستید از صفحهٔ مأموریت‌ها برداشته می‌شه، و هیچ صفحه‌ای از من شما رو سراغ همچین چیزی نمی‌فرسته.

6. نه گزارش، نه مدرک، نه امتیاز.

   گزارش یه پست علنیه. هیچ چیز علنی نباید به شما برسه، برای همین من گزارش نمی‌خوام و امتیازی هم در کار نیست.

7. تو یوتیوب هم همین قانون‌ها.

   برنامه هر روز تو یوتیوبه. اگه تو چتش می‌نویسید، با حسابی بنویسید که نه اسم‌تون روشه، نه عکس‌تون، نه شماره‌تون.

8. ویدیو تنها کار پرخطریه که از داخل قبول می‌کنم. اول صفحه‌ش رو بخونید.

   بیشتر چیزهایی رو که برنامه نشون می‌ده آدم‌های داخل ایران فیلم گرفتن. اون صفحه می‌گه ویدیو چطور به دست من می‌رسه، و چی رو کنار می‌ذارم تا پای کسی که فیلم گرفته وسط نیاد.

   چطور ویدیو بفرستید

چیزی که شما از داخل میارید: چیزی رو زندگی می‌کنید که بقیه فقط دربارش می‌خونن. همین‌جا، بی‌نام و نشون، باهامون نقشه بکشید. سروصدا کردن تو خیابون‌های دنیا کار اوناییه که بیرونن.

تو دورهمی

دورهمی یعنی چند نفر که از قبل به هم اعتماد دارن، یه چیزی برای خوردن، و حرف زدن دربارهٔ ایران. فقط بیرون از ایران.

1. فقط آدم‌هایی که قبل از این سایت می‌شناختید. کسی که می‌گه اینجا عضوه هنوز یه غریبه‌ست.

   دورهمی وقتی جواب می‌ده که هیچ‌کس مجبور نباشه مراقب حرفش باشه. یه غریبه این رو برای همه عوض می‌کنه؛ کسی هم که هیچ‌کس نمی‌تونه ضامنش بشه همین‌طور.

   اکتبر ۲۰۲۵ دو مرد تو دادگاه آمریکا هر کدوم به ۲۵ سال زندان محکوم شدن، به خاطر نقشهٔ قتل یه روزنامه‌نگار ایرانی تو نیویورک که پولش رو سپاه پاسداران داده بود. اون دو نفر تبهکار اجیرشده بودن، نه مأموری که کسی بشناسدش. منبع: US Attorney's Office, Southern District of New York, press release of 30 October 2025

2. من هیچ فهرستی از دورهمی‌ها ندارم، غریبه‌ها رو به هم وصل نمی‌کنم، و هیچ‌وقت دعوت‌نامه یا فایل نمی‌فرستم. اگه کسی گفت من فرستادمش، من نفرستادمش.

   فهرست دورهمی‌های کوچیک ایرانی‌ها فهرستیه که بعضی‌ها خیلی دوست دارن دست‌شون باشه، و دعوت‌نامه از طرف غریبه هم یه ترفند شناخته‌شده‌ست. برای همین نه فهرستی دارم، نه دعوت‌نامه‌ای می‌فرستم.

   هکرهای جمهوری اسلامی برای فعال‌های خارج از کشور دعوت‌نامهٔ جعلی فرستادن، حتی برای یه مراسم حقوق بشری که اصلاً وجود نداشت، تا روی دستگاه‌شون نرم‌افزار جاسوسی نصب بشه. منبع: Freedom House, 'Iran: Transnational Repression Origin Country Case Study' (2021)

3. عکس فقط از سفره، پرچم و دست‌ها. کسی فقط وقتی دیده می‌شه که خودش گفته باشه باشه؛ اون هم برای این سایت و برنامه‌ها، نه فقط برای پست شما.

   یه سفره و یه پرچم همهٔ چیزی رو که گزارش لازم داره می‌گه. چهره می‌گه کی اونجا بود.

4. کسی که خانواده‌ش ایرانه نه دیده می‌شه، نه اسمش میاد؛ مگه اینکه خودش انتخاب کرده باشه.

   تاوان یه عکس رو ممکنه کسی بده که اصلاً توش نبوده.

5. هیچ آدرس، پلاک خونه یا پلاک ماشینی؛ نه تو این سایت، نه تو هیچ عکسی.

   من هیچ‌وقت نمی‌بینم دورهمی کجاست، و هیچ‌کس هم نباید از روی گزارش بتونه بفهمه.

   توصیهٔ دولت بریتانیا به کسایی که در خطرن: آدرس خونه‌تون رو نه تو اینترنت بذارید، نه جایی چاپ کنید. منبع: UK Home Office, 'What to do if you think you are the victim of transnational repression'

6. وسطش هیچ‌چیز پست نمی‌شه، و هیچ‌کس نمی‌گه کجا بود؛ نه قبلش، نه بعدش.

   پستی که وسط دورهمی می‌ذارید به بقیه می‌گه یه جمع کجاست، اون هم وقتی هنوز همون‌جاست. گفتن اینکه کجا بود هم بهشون می‌گه دفعهٔ بعد کجا منتظر باشن.

7. دورهمی مال میزبانشه. من یه راهنما می‌دم و امتیاز. نه چیزی رو اداره می‌کنم، نه خرجی می‌دم، نه تصمیمی می‌گیرم.

   آدم‌های اون جمع همدیگه رو می‌شناسن و من هیچ‌کدوم‌شون رو نمی‌شناسم. اداره‌ش با خودتونه.

8. فقط بزرگسال‌ها. بچه‌ها تو هیچ عکسی نباشن.

   بچه نمی‌تونه خودش تصمیم بگیره که تو این ماجرا باشه یا نه.

من چه کار می‌کنم و چه کار هیچ‌وقت نمی‌کنم

1. من هیچ فایلی نگه نمی‌دارم.

   گزارش یا چند خط حرفه، یا لینک پستی که خودتون گذاشتید. پست خودتون رو با یه ضربه پاک می‌کنید. فایلی رو که پیش من باشه نمی‌تونید.

2. من نه پولی می‌گیرم، نه پولی جابه‌جا می‌کنم.

   هیچ مأموریتی خرجی نداره، و از اینجا هیچ پولی به هیچ دورهمی، گروه یا تجمعی نمی‌رسه.

3. برای رأی هیچ امتیازی نیست، و هیچ‌وقت نمی‌گم به کی رأی بدید.

   امتیاز برای انجام دادن مأموریته، نه برای خود رأی و نه برای اسم نوشتن برای رأی. امتیاز پول نیست، ولی باز هم از رأی دور نگهش می‌دارم.

   طبق قانون آمریکا، پول دادن یا پیشنهاد پول برای اسم نوشتن یا رأی دادن تو انتخابات فدرال جرمه. منبع: 52 U.S.C. 10307(c), as shown by Cornell Legal Information Institute