عکس: Hengaw
محمد میرزایی نوش‌آبادی
Mohammad Mirza'i Nushabadi
۱۴۰۴
- پرواز
- ۱۸ دی ۱۴۰۴
- سن
- ۳۷ ساله
- اهل
- ساری، مازندران
فقط روی همین گوشی می‌مونه. چیزی فرستاده نمی‌شه.
زندگی‌اش
محمد تو ساری زندگی می‌کرد؛ بچه‌ی دوم یه خانواده‌ی پنج‌نفره، مجرد و خیلی وابسته به خانواده‌ش. نزدیک میدان ساعت ساری کار تأسیسات ساختمون می‌کرد. سال‌ها قبل تو یه کارخونه‌ی شیمیایی حادثه دیده بود و دو تا انگشت و بخشی از کف دست راستش رو از دست داده بود، ولی سال‌ها با همون دست کار کرد.
بیشتر از ۱۵ سال بدنسازی کار کرد و عاشق ماشین و موتور بود. شجریان و معین و سیاوش قمیشی و ابی و هایده گوش می‌داد، صدای خوبی داشت، گاهی می‌خوند و شعرهایی رو که دوست داشت از بر بود.
بعد از اعتراض‌های ۱۴۰۱ شروع کرد بی‌پرده از وضع زندگی مردم حرف بزنه، و یه نهاد اطلاعاتی سر پست‌هاش بهش هشدار داد.
«من خونم رنگین‌تر نیست. من اگر می‌رم فقط برای خودم نمی‌رم؛ برای تک‌تک مردم می‌رم که حق زندگی کردن دارن.»
رژیم چطور ازمون گرفتش
عصر پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، تو خیابون ۱۸ دی نزدیک میدان ساعت ساری، برق رفت و تیراندازی شروع شد. یه شاهد گفته در یه مسجد باز شد و چند نفر اومدن بیرون و به معترض‌ها شلیک کردن؛ محمد جزو اولین کسایی بود که تیر خورد، یه گلوله‌ی جنگی به شکمش. مردم بردنش تو یه خونه، و اونجا التماس می‌کرد نجاتش بدن و به مادرش خبر بدن. همون‌جا جون داد. بعدش مأمورها ریختن تو خونه، کسایی رو که اونجا بودن زدن و بازداشت کردن.
خانواده‌ش پیکرش رو تو پزشکی قانونی ساری پیدا کردن. مسئول‌ها بهشون فشار آوردن که اسمش جزو کشته‌های خودی حکومت ثبت بشه. ۲۰ دی تو روستای زید علیا به خاک سپرده شد و جمعیت زیادی اومدن و علیه خامنه‌ای شعار دادن.
